شمارهٔ ۳۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و محبت دوستان خود اشاره دارد و بیان می‌کند که هیچگاه نمی‌تواند به یاد آنان نباشد. او از شوق و اشتياق خود به دوستان می‌گوید و اینکه همین یاد آنها سبب زنده نگه‌داشتن اوست. احساسات او به قدری عمیق است که حتی در مواجهه با دشمنان، فقط یاد دوستانش را در نظر دارد و به آن اهمیت می‌دهد. او می‌گوید که از صحبت با دوستانش بیشتر از هر چیز دیگر لذت می‌برد و برعکس، نزدیکی به آنها برایش ارزشمندتر از هر مقام و مکانی است. شاعر در انتها به عواطفش اشاره می‌کند و احساس می‌کند که حتی در روز قیامت هم هیچ نیازی به پاسخگویی از رقبایش ندارد، زیرا عشق و یاد دوستانش برایش بسنده است.