شمارهٔ ۴۱۱ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی و دوری محبوب سخن می‌گوید. دل او به شدت از جفا و بی‌محبتی آسیب دیده و هیچ یک از حالت‌های سختی که تجربه کرده، به حالت عادی برنمی‌گردد. او از هجران و عشق ناکام خود صحبت می‌کند و به تکرار اظهار می‌دارد که دلش خونین است و وضعیتش بی‌تغییر باقی مانده است. همچنین از ناامیدی از تغییر تقدیر و رهایی از درد ذکر می‌کند و در نهایت به عمق جنون و دیوانگی خود اشاره می‌کند که ناشی از عشق اوست. احساساتش آنقدر عمیق و دردناک است که غیرقابل بیان و فراموشی می‌نماید.