شمارهٔ ۵۲۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات عاشقانه و حالتی شاداب می‌پردازد. بلبل مست و شوریده‌ای که به سرود و آواز مشغول است، نشان از آتش عشق دارد که در دل او شعله‌ور شده است. باد به زیبایی باغ را تشبیه می‌کند و حالتی دیگرگون به آن می‌بخشد. شاعر از سکوت سوسن می‌پرسد و ناگهان صدایی در میان خوابش او را بیدار می‌کند. او به یادآوری می‌پردازد که گرچه مست و هشیار بوده، اما صدای بلبلان در صبحگاه او را به هوش می‌آورد و زیبایی لحظه را به او یادآوری می‌کند.