شمارهٔ ۶۵۸ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به معانی عمیق زندگی و عشق اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که در سحر، کاسه‌ای را بچرخاند تا زمانه را تغییر دهد و از حالت گرفتاری خارج کند. شاعر بر لزوم جدا شدن از هم‌نشینی با افراد بی‌دانش تأکید می‌کند، زیرا این هم‌نشینی می‌تواند به فرسودگی روح و ذهن بیانجامد. او همچنین به زیبایی و لطافت بهار اشاره می‌کند و می‌گوید که بادی که از آن می‌وزد باید روح را تازه کند. در عین حال، او به بازار و دکان عطر اشاره می‌کند و می‌گوید که بوی خوش عشق باید در زندگی وجود داشته باشد. در نهایت، شاعر به بی‌ارزشی دنیا و ملوک اشاره می‌کند و نتیجه می‌گیرد که در پایان جز چند قدم پارچه، چیزی از زندگی به یادگار نخواهیم گذاشت.