شمارهٔ ۶۶۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر درخواست کمک و همدلی دارد. شاعر به "فریادرس" (یعنی کسی که به او پناه می‌آورد) می‌گوید که او را بیش از این رنج ندهد و در کنار او بیاید. او از آتش درد و غم خود صحبت می‌کند و به یاری می‌طلبد تا رازهای دلش را پنهان نکند. در پایان، شاعر با ناامیدی می‌پرسد که اگر کسی به او کمک نکند، پس در این دنیا چه کسی می‌تواند به او یاری رساند. در کل، این شعر نمایانگر احساس تنهایی و نیاز به پشتیبانی است.