شمارهٔ ۷۱۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به او بیاید و او را در آغوش بگیرد. او به شدت عاشق و مدهوش است و از زیبایی‌های معشوقش وصف می‌کند، از لب‌ها و بازوها و اینکه تمام وجودش به او وابسته است. شاعر بیان می‌کند که عشق او باعث شده بیمار و دیوانه شود و هر لحظه‌ای که از روی معشوقش چشم بردارد، دلتنگ و نابود می‌شود. او از معشوقش می‌خواهد که صبور باشد و با غم‌ها بسازد، در حالی که خود را تسلیم عشق کرده و بی‌تاب است. در نهایت، شاعر به تناقض تقدیر اشاره می‌کند و این که هیچ کاری نمی‌تواند در برابر آن انجام دهد.