شمارهٔ ۷۲۰ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی‌های عالم و احساس شکرگزاری سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر به جای زندگی پر از مشکلات، یک لحظه از زیبایی‌های زندگی را تجربه کند، خوشنود خواهد بود. او از تغییرات طبیعی مانند رویش گل و سرو به جای خار و خس یاد می‌کند و نشان می‌دهد که در برابر رقیبانش نگرانی ندارد. شاعر در پایان، از معشوقش می‌خواهد که به او نشان دهد که دیگر نمی‌تواند هجری را تحمل کند و در انتظار دیدن زیبایی‌اش است.