شمارهٔ ۷۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و مستی ناشی از آن سخن می‌گوید. او هستی خود را وقف شراب عشق کرده و از عدم خود می‌گوید. نشستن بر لب کوثر و خوشحالی مسلمانان را برای خود یادآور می‌شود. او به مستی اهل فطرت اشاره می‌کند که همچنان تا روز حساب خود را مست می‌دانند. شاعر بر این نکته تاکید دارد که او نیز از همین جام مستی می‌نوشد و چقدر سرشت او از آب و خاک عشق تشکیل شده است. عشق او مانند آتش سوزان است که او را در خود می‌سوزاند و چشمانش به دنبال دیدار محبوب است. او با استفاده از تمثیل، نور و عشق را به هم پیوند می‌زند و بر این نکته تاکید دارد که عاشقان باید از خودگذشتگی کنند تا به جمال محبوب برسند. در پایان، شاعر از درخششی که بر جانش می‌تابد صحبت می‌کند و از حالتی اضطراب‌آور که این نور بر او می‌گذارد.