شمارهٔ ۷۷۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی گل است. شاعر از حس خوب و شادی که در کنار گل تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. او به لطافت و خنکی می اشاره دارد که گل به او می‌بخشد و همچنین غم و فراق دوستش را که باعث اشک ریختن او می‌شود، توصیف می‌کند. شاعر توصیه می‌کند که در سختی‌های زندگی، به شادی نوشیدن می‌پردازد و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد. او در نهایت تأکید می‌کند که حتی اگر گل‌ها جاودانه نباشند، یاد آن‌ها و زیبایی‌شان برای او کافی است.