شمارهٔ ۸۱۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و وصال معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که باوجود نادیده‌گرفتن محبت معشوق، به عشق او ادامه داده و از وصل او خیر و برکت دریافت کرده است. او خود را همراه با دعا و عشقش به معشوق، درگیر این احساسات می‌بیند و از زیبایی و عطر موجود در زلف معشوق الهام می‌گیرد. شاعر به آتش عشق و شوق خود اشاره کرده و اعتراف می‌کند که هرگونه خطا در گذشته را فراموش کرده و پیمان عشق را دوباره تازه کرده است. او مصمم است که از عشقش دست نکند، چون این عشق برای او به معنای تازه‌ای است. در نهایت، او اعلام می‌کند که تا زمانی که این عشق در جانش وجود دارد، دلش را از این عشق جدا نخواهد کرد.