شمارهٔ ۸۴۲ حکیم نزاری
حکیم نزاری قهستانی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
ز عمرم چه حاصل چو یاری ندارم
بمردم ز غم غم گساری ندارم
به جز مغز پالودن و فکر کردن
به دنیا دگر هیچ کاری ندارم
ز من نیست بی کارتر در جهان کس
که با هیچ کس کار و باری ندارم
دلی پای بندِ غمِ عشق دارم
دریغا که آسان گذاری ندارم
به پایِ جلادت پناهی نیابم
به دستِ ارادت نگاری ندارم
ز کرد و کیایی و مال و منالی
جز امیّدی و انتظاری ندارم
چه محصول چون در حصولِ مرادی
به وصل از میانی کناری ندارم
نهادم دلِ خویش بر نامرادی
چو بر وصل و هجر اقتداری ندارم
به پیران سر آشفتگی نیست لایق
ولی چون کنم اختیاری ندارم
همین باز می گو نزاری به زاری
ز عمرم چه حاصل چو یاری ندارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از بی‌فایده بودن زندگی‌اش در absence یاری و عشق صحبت می‌کند. او احساس گمگشتگی و ناامیدی می‌کند، زیرا جز فکر کردن و غم خوردن، کار دیگری ندارد. دلش درگیر عشق است، اما از آن رهایی ندارد و نمی‌تواند به کسی پناه ببرد. او به نداشتن مال و منال می‌بالد به امید و انتظار. در نهایت، می‌گوید که زندگی‌اش خالی از ارتباطات و ثمره‌های مطلوب است و به شدت از تنهایی و ناامیدی رنج می‌برد.