شمارهٔ ۸۴۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به یاد شب‌نشینی‌اش در حرم می‌افتد که همراه یارانش شراب می‌نوشیدند و به آواز و نوا می‌پرداختند. او از خود می‌پرسد که آن لحظه‌های شادی و خوشی چه برکتی داشته است و به یاد می‌آورد که چنین لحظاتی برای پادشاهان بزرگ نیز نمی‌گذشت. به عقل خود شکایت می‌کند و از خواب و بیداری می‌پرسد. او به پاسخ می‌رسد که زیبایی‌ ها را نمی‌توان جز در خواب دید و اگر بخواهد توضیحی درباره آن شب بدهد، قلم‌اش به خروش می‌آید. شاعر در نهایت بر این نکته تأکید می‌کند که اگر شب دیگری همچون آن شب پیداشود، باید به یاد خوشی‌های آن شب، از عدم و نبودن گریه کند.