شمارهٔ ۹۰۰ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که ما از آغاز خلقت به عشق و باده‌پرستی آمده‌ایم و به همین دلیل می‌دانیم که مست از عشق خدایی هستیم. شاعر اشاره می‌کند که دعوای زندگی و مرگ هم تنها سخنی از نبی است و ما می‌خواهیم دوباره مست شویم. مستی ما به خاطر شراب مادی نیست، بلکه یک حالتی از وجود و عشق است که در عالم هستی به او خواهیم رسید. او به نوعی تأکید می‌کند که ما تنها برای نشستن و گذراندن وقت نیامده‌ایم، بلکه برای درک و شناخت عشق حقیقی و دلبستگی به معشوق آمده‌ایم. در پایان، شاعر از هوس و عشق به معشوقان می‌گوید و خود را همچون ماهیانی می‌بیند که در این دنیا در جستجوی معنا و عشق حقیقی هستند.