شمارهٔ ۹۰۴ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به یار خود پیام می‌دهد که به زودی بازخواهد گشت. او از عشق و اشتیاقش به یار می‌گوید و خود را شبیه حاجیانی می‌داند که به زیارت کعبه می‌روند. شاعر احساس می‌کند هر قدمی که به سوی یار برمی‌دارد مانند نمازی است. همچنین به یادآوری از خضر و چشمه حیات اشاره می‌کند و دلش به زلف یار گرفتار است. او از زیبایی‌های یار سخن می‌گوید و خود را فدای آن می‌کند. در نهایت، شاعر به نام نزار و محمود اشاره کرده و از یار می‌خواهد تا او را بپذیرد و بداند که او با عشق و ستایش به سوی او می‌آید.