شمارهٔ ۹۰۹ حکیم نزاری
حکیم نزاری قهستانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
تا هوایِ هوایِ می کردیم
ترکِ ترک از خلافِ وی کردیم
توبه از خمر کرده‌ایم آری
توبه از جامِ عشق کی کردیم
باز با اصل خویش گردیدیم
اقتدا هم به کلِّ شی کردیم
تا به عین الیقین عیان بینیم
فرشِ وهم و خیال طی کردیم
راحت و رنج و دین و دنیا را
اعتبار از بهار و دی کردیم
مرکبِ توبه ی نزاری را
پیش باز آمدیم و پی کردیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حالتی صحبت می‌کند که در آن تلاش کرده‌اند تا از اشتباهات و گناهان خود برگردند و توبه کنند. او به یاد می‌آورد که چگونه از عشق و شادی پرهیز کرده‌اند و به ریشه‌های خود برگشته‌اند. شاعر همچنین به تلطیف خیال و وهم اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی را با راحتی و رنج، دین و دنیا سنجیده‌اند. در نهایت، او به مسیر توبه خود اشاره می‌کند و از اینکه دوباره به آن بازگشته‌اند، سخن می‌گوید.