شمارهٔ ۹۱۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و اندوهی عمیق سخن می‌گوید که ناشی از عشق و فاصله از معشوق است. او به توصیف احساسات خود می‌پردازد و با بی‌تابی و زاری، ناله‌های خود را بازگو می‌کند. با یادآوری زیبایی‌های چهره معشوق، همچون دانه انار و سیمین بودن، به شدت متاثر شده و از چشم‌هایش اشک می‌ریزد. شاعر در تلاش است تا از این درد رهایی یابد اما هرچه بیشتر می‌نالد و می‌گرید، بیشتر دچار اضطراب و اندوه می‌شود و در نهایت به کسی که از بهشت عدن صحبت می‌کند، می‌گوید که حتی در لحظه‌ای هزار بار بر او بگرید. او همچنین از دیگران می‌خواهد که درباره دردش سخن نگویند، زیرا او خود از شدت غم بسیار می‌گرید.