شمارهٔ ۹۳۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس غم و اندوهی که از فقدان عزیزان و دوستان دارد، اشاره می‌کند. او با مشاهده وضعیت دوستانش، متوجه می‌شود که همه در غم و اندوه مشترک هستند. شاعر در دلش به این نکته فکر می‌کند که علت دوری از دیگران و نفرت از صحبت با بعضی افراد، ناشی از بخت بد و ناتوانی در رسیدن به خوشبختی است. او همچنین اشاره می‌کند که در این وضعیت، هیچ گناهی بر عهده ندارد و تنها تحت تاثیر رفتار رقیبان قرار گرفته است. در نهایت، با اشاره به عدم صداقت و بی‌عدالتی‌ها در دنیا، به غم و اندوه خود ادامه می‌دهد.