شمارهٔ ۹۸۸ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ناراحتی و ناامیدی عاشق است که به یک یار پیمان شکن و بی‌وفا خطاب کرده و از درد و غم خود می‌گوید. شاعر از اینکه دوستان واقعی باید با هم صادقانه برخورد کنند و از شوخی‌های بی‌محتوا بپرهیزند، شکایت دارد. او نگران است که این دردهای عاطفی می‌تواند به زنجیری برای او تبدیل شود و مانند یعقوب که در غم فرزندش رنج می‌برد، به حال و روز خود اشاره می‌کند. شاعر امیدوار است که از مشکلات خویش نجات یابد، اما در نهایت حس می‌کند که همه چیز به یک خیال و تصور تبدیل شده است و به شدت در رنج است. داستان عشق او به افسانه‌ای در میان مردم تبدیل شده و در عاقبت جان خود را فدای عشق کرده است.