شمارهٔ ۹۹۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از دل می‌خواهد که گزارشی از حال خود بدهد و به خداوند اعتماد کند. او اشاره می‌کند که زندگی به تنهایی هیچ لذتی ندارد و باید به دور از دوگانگی و تضادها، یک‌دستی و هماهنگی را دنبال کرد. شاعر از طبیعت و عشق می‌گوید و بر این باور است که برای رهایی از مشکلات، باید از خود عبور کرد و تلاش کرد. او از معانی بلندی چون یاری به دیگران و حضور فعالانه در زندگی یاد می‌کند و به این نکته تأکید دارد که باید خود را به خدا نزدیک کرد و در برابر مردان بزرگ سر فرود آورد. در نهایت، شاعر انسان را به سادگی و تواضع دعوت می‌کند و خواهان آرامش در کنار معانی مقدس است.