نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - مناجات با خدا و نعت پیامبر حکیم نزاری

حکیم نزاری قهستانی / مثنوی روز و شب / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

نظری یا مفتح الابواب

سببی یا مسبب الاسباب

مرحمت کن که وقت مرحمت است

گردنم زیر بار معصیت است

هیچ کم گردد از خزانه عام

که ببخشی گناه مشتی خام؟

چون تو پروردیم به اول کار

هم به آخِر میفکنم، بر دار

گرچه از روی عفو تو خجلم

رحم کن زان که بس شکسته دلم

بر من و بی کسی من بخشای

درِ دربستۀ دلم بگشای

رهبر و رهنمای و رہ دانی

در همه حال حال گردانی

می توانی ز غم رهایی ده

نه ز پیوند خود جدایی ده

با غم خویشم آشنا گردان

نه سرم همچو آسیا گردان

بخششی کن ز خلعت خاصم

راه ده سوی صدق و اخلاصم

پرتوی ده ز نور نفس نبی

محرم حق محمد عربی

صَدَق الله یا رسول الله

رهبر امت و شفیع گناه

پیشوای مهاجر و انصار

ره نماینده اولوالابصار

خاتم انبیا به قول خدای

هادی اصفیا به هر دو سرای

حجة الحق به سوره اخلاص

مهدی انبیا به دعوت خاص

چه دگر ماند؟ شد سخن کوتاه

چون خدا خواندش حبیب الله

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دعایی است که به خداوند و پیامبر اسلام (حضرت محمد) تقدیم شده است. در این دعا، نویسنده از خداوند به عنوان بخشنده و رحمت کننده یاد می‌کند و درخواست عفو و بخشش گناهان خود را دارد. وی خود را در مقام گناهکاری می‌بیند که نیازمند رحمت الهی است و از خداوند می‌خواهد که او را از بار معصیت رهایی بخشد. همچنین، نویسنده به مقام والای پیامبر اشاره می‌کند و او را به عنوان راهنما و شفیع امت معرفی می‌کند. در نهایت، دعای نویسنده به طلب هدایت، صدق، اخلاص و نورانی شدن دل معطوف است.