باب ششم در حلم - مذهب منسوخ عبید زاکانی

حلم، عبارت از بردباری است. قدما حلیم کسی را گفته‌اند که نفس او را سکون و طمانینتی حاصل شده باشد که غضب به آسانی تحریک او نتواند کرد، و اگر مکروهی بدو رسد در اضطراب نیفتد. از حضرت رسالت مروی است که «الحلم حجاب الآفات» لفظ حلیم را چون مقلوب کنی ملح شود، و از اینجا گفته‌اند که «الحلم ملح الاخلاق» شاعر حلم ممدوح را بدین سیاق ستوده:

شکست از بار حلمت کوه را پشت

که بر جا ماند همچون مبتلایی

یکی ناچار گردد قابل کسر

دو ساکن را چو باشد التقایی