غزل شمارهٔ ۳۷ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت شیفته محبوب خود است و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را از فکر و یاد محبوبش جدا کند. او اشاره می‌کند که از زمانی که لب‌های شیرین محبوب را دیده، زبانش تنها به صحبت از عشق و محبت مشغول است. همچنین، او به چهره و موی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی از زیبایی‌های دیگر دنیا دل نمی‌برد. شاعر به عیوب عشق و مستی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که این عیوب برای او قدیمی و جاودانه‌اند. در نهایت، او بیان می‌کند که غم عشق محبوبش را نمی‌تواند فراموش کند و از عشقش جدا شود.