غزل شمارهٔ ۴۸ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از افراد و موقعیت‌هایی صحبت می‌کند که می‌توانند شادی و خوشی را به او هدیه دهند. او به دنبال کسی است که در صبح زود باده شبانه‌ای به او بدهد و یادآور دوستان و عزیزانی است که می‌توانند او را به دنیای خوش‌شراب هدایت کنند. شاعر به زندگی شاداب رندان اشاره می‌کند که در هنگام صبح از خانه خارج می‌شوند و به میخانه می‌روند. او خود را غلام خوشبختی می‌داند که هر چه می‌گیرد، با شمع و شاهد و موسیقی می‌سازد. همچنین به خواص می نوشیدن اشاره دارد که می‌تواند به خوش‌عیشی و عمر جاودانه منجر شود. او از زاهدانی که در پی فریب مردم هستند انتقاد می‌کند و در نهایت به شنیدن پندهایی عاقلانه توصیه می‌کند.