غزل شمارهٔ ۹ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و آشنایی با مغان (صوفیان) سخن می‌گوید و به دنبال رهنمود و راهنمایی است. او از کسی که در کنج قناعت گرفتار است، می‌خواهد که راهی جستجو کند و از طبیعت رهایی یابد. همچنین، اگر فردی عارف باشد، باید به میخانه برود و اگر کسی نادان باشد، باید به پارسایی توجه کند. شاعر می‌یادآوری می‌کند که برای دل خسته‌اش باید در پی دوا باشد و نوای خود را از بینوایی بگیرد. او تأکید می‌کند که اگر در زندگی با سختی مواجه شود، نباید به خسان دل ببندد و در نهایت، اگر گدایی را غنیمت بشمارد، از شاهی نیز باید همین را طلب کند.