غزل شمارهٔ ۹۱ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساست عمیق عاشقانه شاعر است. او نمی‌تواند بدون معشوقش زندگی کند و احساس می‌کند که شکست در زندگی‌اش به دلیل دوری از اوست. شاعر خود را بنده معشوق می‌داند و حاضر است به نشانه عشق، هر سختی‌ای را تحمل کند. او با هیجانات متضاد از جمله سوختن و ساختن دست و پنجه نرم می‌کند و همواره در حسرت دیدار معشوقش است. شاعر همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که معشوق معمولاً به حال عاشقان بی‌چاره‌اش توجهی نمی‌کند و او هر روز باید از دوری‌اش شکایت کند.