شمارهٔ ۱۳۴ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت یک دختر جوان می‌پردازد که با گل شبیه و لطیف توصیف شده است. او به مانند گل سُرخی است که در دل شب شکفته و بر رویش کژدمی خوابیده است. لب‌هایش همچون دانه‌های نارس و نازک هستند، در حالی که اندیشه‌اش به مانند سوزن تیز است. شاعر می‌گوید که این دختر از بهشت فرستاده شده و زیبایی‌اش نظیری در دنیا ندارد. شب تیره، زیبایی او را آشکار کرده و روشنایی روز در زیر او پنهان است. او به گونه‌ای توصیف شده که در جهان هیچ کس شبیه او را ندیده و نشنیده است. زلف‌های مشکی او همچون دور زدن در گلبرگ‌ها جلوه‌گر است.