شمارهٔ ۱۳۸ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری عاشقانه است که به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. شاعر با توصیف زلف‌های معشوق به گل‌های خوش بو و دو رخسار او به باغ اشاره می‌کند. وجود زلف‌ها و زیبایی‌های معشوق دل شاعر را آزرده و در عین حال به او عذر می‌دهد. شاعر در نهایت به زیبایی و تأثیر این شکل و شمایل بر احساساتش اشاره می‌کند و از باغبان به عنوان نمادی از زیبایی و لطافت در عشق یاد می‌کند.