شمارهٔ ۲۵ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیرگذاری زلف سیاه محبوبش اشاره می‌کند. باد که بر آن زلف می‌وزد، به جهانیان لطافت و خوشبوئی می‌دهد. گل هم زمانی که در برابر چهره محبوب قرار می‌گیرد، رنگی شاداب و خاص به خود می‌گیرد. این در حالی است که دل‌نگرانی‌ها و ناامیدی‌ها هم به عشق و امید به او جرات و شجاعت می‌بخشند.