غزل شمارهٔ ۱۰۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالتی از عشق و عاشقی می‌پردازد که در آن عشق و درد به هم آمیخته‌اند. شاعر به مستی و حالت جنون‌آمیز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در ساغر او شراب و خون یکی شده است. او همچنین از عافیت و احساساتش می‌گوید و می‌گوید که در وجودش هم عواطف سوزان و هم حالتی از رنج وجود دارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در زندگی هر کسی، درد و لذت به نوعی با هم یکی هستند و عاشق بودن حالتی است که نمی‌توان از آن فرار کرد.