غزل شمارهٔ ۱۱۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ زیبایی و جذابیت یک زن است که مانند گل لاله و سنبل در کنار هم قرار دارند. شاعر به ویژگی‌های خاص او اشاره می‌کند، مانند خرامش و سحر و جذابیتش. او را به عنوان عشوه‌گری توصیف می‌کند که دل‌ها را می‌رباید و شخصی را که به دنبال اوست، در آرزوی رسیدن به او گم کرده است. همچنین شاعر از تأثیر عمیق او بر دیگران صحبت می‌کند و در نهایت به این نکته می‌پردازد که هیچ‌کس به خوبی او نمی‌رسد و تنها اوست که می‌تواند هوش و حواس دیگران را تحت تأثیر قرار دهد.