غزل شمارهٔ ۱۲۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر شاعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. او می‌گوید که حتی اگر برای صد سال از دیدن چهره محبوبش محروم شود، باز هم چشمانش را نخواهد گشود مگر در حضور او. همچنین، او بیان می‌کند که حتی اگر تا قیامت از درد و رنج دوری او بمیرد، اگر اجازه نداشته باشد به حضورش درآید، آرام نخواهد گرفت. شاعر از محبوبش درخواست می‌کند که از لطفش بهره‌اش نهد و وعده ندهد که به سادگی از عهد و پیمان عاشقانه‌اش بگذرد. در پایان، او می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند از عشق و محبت واقعی فرار کند، زیرا دل او نزدیک به حقیقت و شناخت محبوب است.