غزل شمارهٔ ۱۳ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در بیت‌های این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و دردناک درباره عشق و غم سخن می‌گوید. او از چشمان اشکبارش و خجالتش می‌گوید که نشان از عشق و آرزو دارد. شاعر به وسوسه‌های عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌خواهد احساساتش را به سادگی فراموش کند. او از شادی‌های زودگذر و بی‌ثمر می‌نالد و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند او را به آرامش برساند. در نهایت، شاعر از این می‌ترسد که در دنیای بی‌غمی قرار بگیرد که او را از درد و احساسات واقعی‌اش دور کند.