غزل شمارهٔ ۱۳۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تأمل در مورد دردها و مصائب عشق می‌پردازد. او از صبر کردن و تحمل زهر عشق می‌پرسد که چرا باید این دردها را به جان بخرد. همچنین از عیش و خوشی‌ای که خود به نوعی مایه غم است، شکایت می‌کند و به این فکر می‌کند که وفای واقعی و دوست داشتن از شوره‌زار زندگی چه ارزشی دارد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زندگی در این دنیای پر از عذاب و درد چه معنایی دارد و از چشیدن جام عشق با وجود عذاب‌هایش سخن می‌گوید. این شعر احساسات عمیق و تناقض‌های عشق را به تصویر می‌کشد.