غزل شمارهٔ ۱۳۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف ناکامی و emptiness در دنیای روحانیت و عشق می‌پردازد. او به صومعه‌ای اشاره می‌کند که در آن جز باد و چند چیز بی‌ارزش وجود ندارد. اربابان معنی زندگی می‌کنند اما هیچ صدای واقعی و احساسی در آنجا نیست. همچنین، شاعر از وصف بهشت می‌خواهد که به خاطر واقعیت عشق، از توصیفات کم کند، چرا که در بستان عشق، آزادی و زیبایی وجود ندارد. او به جشن‌ها و خوشی‌های ظاهری و بی‌معنا در جامعه انتقاد می‌کند و بر این امر تأکید دارد که دوستی واقعی و زبان دوستان واقعی در وجود ندارد. در نهایت، شاعر به عاقبت سوز و شعله عشق تأکید می‌کند و می‌گوید که بودن اهل خاکستر در زندگی بی‌معناست.