غزل شمارهٔ ۱۵۱ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و تجارب دلپردازی می‌پردازد. شاعر از پرواز مرغ عشق در کوی عشق سخن می‌گوید و از خوشدلی که با تاج غم وارد می‌شود. عشق، عقل را به عنوان راهنما انتخاب می‌کند اما در ابتدای مسیر، رهبر خود را می‌گذارد. از شهری آمده که به همراه خود دانایی و هوش دارد، اما دل را به سختی به دست می‌آورد. دل‌گشایی که می‌خواهد قفل اندوه را باز کند، تنها خاکستر و رد پای خود را به جا می‌گذارد. همچنین، شاعر به عظمت عشقی که باعث بال و پر دادن به دل آتشینش می‌شود، اشاره می‌کند و از گلستانی سخن می‌گوید که جبریل آن را مزین کرده است.