غزل شمارهٔ ۱۶۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غمی که از عشق تو بر جان ما می‌نشیند، به حدی است که حتی آشنا نیز جرأت می‌کند. هنگامی که تو به تن می‌پوشی، به یاد می‌آورم که کسی از این زحمت رها می‌شد. قامت تو چنان زیباست که من آن را به گل نسبت می‌دهم و حتی نسیم نیز در وصف آن گستاخ می‌شود. عشق ساده‌ای برای کسی که در این مقام ادب و معرفت را نمی‌داند، کجاست؟ ادب از من می‌خواهد که با حسن خود با احتیاط رفتار کنم، زیرا لبخند تو حیا را زیر پا می‌گذارد. آن‌کس که در دل ما عالم غیور است، با کرشمه خود آشنایی را فراموش کرده است. دوست، شرابی می‌دهد که جرأت ما را در برابر عذاب‌های جزا افزایش می‌دهد. در جایی که از زیبایی دلگیر می‌شویم، نگران نباش که بیگانه‌ای وارد می‌شود. عرفی نتوانسته به حریم یگانگی دست یابد، زیرا شجاعت او در ادب است.