غزل شمارهٔ ۱۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او به بوسیدن آستان دوستش اشاره می‌کند و از خواسته‌اش برای سپردن پاسبان عشق بدون درد بیان می‌کند. شاعر عشق را با دوستی و دشمنی مقایسه می‌کند و از جمع کردن یاران خردمند سخن می‌گوید. او می‌گوید که چرا باید مهر خود را بی‌سود بفروشد و به تضاد بین دوستی و زیان اشاره می‌کند. شاعر خود را مانند بلبل بهشتی می‌داند که در گلستانی وجود دارد که خوشی‌هایش کوتاه است. عاشقانه‌های او در میان محنت‌ها و دردها گم شده است. او شدیداً به موضوع عشق و پیامدهای آن پرداخته و در نهایت به جهانی اشاره می‌کند که در آن عشق و شعر می‌تواند زندگی را تغییر دهد.