غزل شمارهٔ ۱۷۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مفهوم توبه و عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که توبه‌ای که بر اثر بی‌شرابی و دوری از عشق ایجاد شده، به آسانی شکسته می‌شود. همچنین به زیبایی‌ها و حسرت‌هایی که در عشق وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌های طبیعی و محبت نیز تحت تأثیر این احساسات خاص قرار می‌گیرند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که وقتی زمان شعر گفتن می‌رسد، واژه‌ها به شکلی زیبا و معنادار بر زبانش جاری می‌شوند.