غزل شمارهٔ ۲۰۳ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به بیان حالاتی از عشق و سرمستی می‌پردازد و به طور خاص بر لزوم لذت‌جویی در زندگی تأکید می‌کند. او به صوفیان اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات و وجدهای آنها باید در بازار عشق و دلدادگی عرضه شود. او به بلبل حسود پرداخته و می‌گوید که مانند او در این گلشن پربار کم‌لطفی نکند. همچنین به خزان عشق و غم ناشی از جفای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه دوستانی در دل ندارد، از دوستی که محبتش با خارهای باغ عشق آمیخته است، رنج می‌برد. شاعر با اشاره به عمرش در پی طاعت و عبادت، حالا به گناه و تفاوت میان سختی‌های زندگی و لذت‌های آن می‌رسد و در نهایت ندامت و طلب آمرزش را از نفاق و دورویی خاطرنشان می‌کند.