غزل شمارهٔ ۲۱۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و عشق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق او به معشوق همچون زندانی است که نمی‌تواند در فضای محدود گلزار جای بگیرد و تنها در قفس مرغ گرفتار قرار می‌گیرد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که ریاکاران و باده‌نوشان نمی‌توانند به مقام و منزلت حقیقی معشوق دست یابند. دلش برای غم‌های معشوق تنگ است و می‌گوید که دردها و احساسات او آن‌قدر زیاد است که در دل تنگش نمی‌گنجد. در پایان، شاعر از عافیت‌جو می‌خواهد که در کنار عرفی، فقط با دل بیمار او هم صحبت شود و دیگران را از این عشق دور کند.