غزل شمارهٔ ۲۲۶ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند. او از دزدان می‌خواهد که متوجه ارزش واقعی عشق و احساسات او شوند و به تاراج نبرند. شاعر تاکید می‌کند که دیدار او و معشوقش، چیزی از ارزش‌ها را نمی‌کاهد و باید این راز را با افراد خاص مثل موسی در میان بگذارند. همچنین، او به انتظاری که در قیامت دارند اشاره می‌کند و از حکایت هایی که دیگران درباره او می‌گویند، بی‌خبر می‌ماند. شاعر از ناحق شمردن کشته‌ها و زخم‌های خود گلایه دارد و در نهایت از دیگران می‌خواهد نشانی از دل عرفی، یعنی دل عاشق، را به نمایش بگذارند و دردها و غم‌های جهانی را برایش بنمایانند.