غزل شمارهٔ ۲۳۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره جستجوی حق و آزادی دل در برابر بیم و ستم به تصویر کشیده شده است. شاعر از برهمن (یکی از نمادهای ادیان هندو) می‌گوید که تحت فشار، به سوی بتخانه‌ها می‌رود. او با دل پر از ترس دور کعبه طواف می‌کند و به سوز آتش درون اشاره دارد. اگر دل از آتش دوزخ آزاد شود، به همین راحتی از شعله‌های آن کاسته می‌شود. همچنین، زاهدی که درونش سرد و تاریک است، ایمانش را از دست می‌دهد و شاعر از او می‌خواهد که تصویری بیفکند تا نور حقیقت به او برسد. خیال و محبت دوست به شدت تأثیرگذار است و گرچه در دنیای عدم قرار داریم، اما این عشق می‌تواند ایجاد فتنه و آشوب کند.