غزل شمارهٔ ۲۵۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و تشنگی عاطفی است. شاعر می‌گوید که کسی که به عشق و شور و شوق خاصی نمی‌رسد، لایق دستیابی به موفقیت‌های بزرگ نخواهد بود. او به خضر (نماد راهنمایی) اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بیاید تا این عطش عاطفی را برطرف کند، چون هیچ‌کس جز او نمی‌تواند این درد را کم کند. همچنین شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن، مغان (سرشناس‌ها) در مکان مطلوبی قرار ندارند و حس شیدایی را از دست داده‌اند. او در نهایت از میکده (محل خوشحالی) می‌خواهد تا راز دل و زخم‌هایی که دارد را برملا نکند، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند احساسات واقعی او را درک کند.