غزل شمارهٔ ۲۵۶ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات و دردهای عمیق شاعر اشاره دارد. او از تأثیر نغمه‌ای سخن می‌گوید که نتوانسته او را به شادی و شادی برساند، بلکه به عواطف غمناک او افزوده است. شاعر در روز قیامت آرزو دارد که به دامن کسی دست بزند و از غم رهایی یابد، اما از شدت درد نمی‌تواند. او به قهر و جدایی اشاره می‌کند که مانع از آرامش او می‌شود و در نهایت بیان می‌کند که حتی در بهار، دل پرندگان غمگین به گلشن نمی‌رسد، و این نشان از استمرار درد و غم دارد.