غزل شمارهٔ ۲۶۵ عرفی
عرفی شیرازی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
چون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیست
بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرا
بس که در ایام آسایش ملولم دیده اند
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان
تا تمناهای نومید از حصولم دیده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عمیق و درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از تجربیات معنوی و روحانی‌اش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی در سختی‌ها و غم‌ها نیز، دیگران او را می‌شناسند و درکنار او هستند. او به نوعی از تنهایی و عدم درک عمیق دیگران از غم‌هایش ابراز نارضایتی می‌کند و در عین حال به ارتباط نزدیکتر و عمیق‌ترش با حقیقت و معنویت اشاره دارد. همچنین در اشاره‌ای به دشمنان و دوستان، نشان می‌دهد که غم دوستانش از غم خود او فراتر می‌رود.