غزل شمارهٔ ۲۶۹ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی و مصائب آن صحبت می‌کند. شاعر به زاهدان می‌گوید که عشق و محبت آن‌قدر عمیق است که حتی آنها هم از بتکده عشق فرار نمی‌کنند. عشق باعث می‌شود که دل‌ها به سمت محبت کشیده شوند و انسان عاقل دیگر به دیوانگی نمی‌رود. همچنین، شاعر به پرده‌دار (کسی که مژده دیدار محبوب را می‌دهد) اشاره می‌کند و می‌گوید که این مژده می‌تواند به شدت تغییراتی در دل‌ها ایجاد کند. او همچنین به مشکلات و دردهای عاشقان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر پریشانی عشق بی‌احساس باشد. نهایتاً به شجاعت و دلیر بودن در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که سایه امید و زیبایی همچنان بر زندگی افراد می‌افکند.