غزل شمارهٔ ۳۰۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر ترس شاعر از اهل ورع و افرادی است که او را به بهشت و خواب فریب می‌دهند. او در لحظات سخت زندگی، ترجیح می‌دهد که رندان او را با شراب شاد کنند به جای اینکه توبه کند. او به طور صریح می‌گوید که از پیری و موی سپید بیزار نیست و حتی می‌خواهد در دوران جوانی‌اش شاداب بماند. شاعر در نهایت به بیان افکار و احساساتش می‌پردازد، به طوری که اگر افکارش را بگوید، ممکن است باعث خشم اهل تحقیق شود. او به راحتی از عشق به می ناب سخن می‌گوید و از مریدانش می‌خواهد تا او را در این مسیر شاداب کنند.