غزل شمارهٔ ۳۲۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و اشتیاق عاشق نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق او به اندازه‌ای عمیق و داغ است که تمام زهرها از لب معشوق به تریاکی خوش‌طعم تبدیل می‌شوند. او خوشحال است که تعداد عاشقان در کوی معشوق افزوده شده و از این بابت راضی است، حتی اگر این عشق به هلاکت دوستانش بینجامد. شاعر به پاکی دامن خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر خون او بر دامن معشوق بریزد، او با اشک خود آن را پاک خواهد کرد. همچنین او از امید به معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند مانع او شود. در نهایت، شاعر به زاهدان و وسوسه‌های دینی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در مساجد نیز عشق و شیدایی وجود دارد و نمی‌توان از آن فرار کرد. عشق در انتها ناپایدار است و همه چیز به خاک ختم می‌شود.