غزل شمارهٔ ۳۷۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و از آن می‌خواهد که خبر خوشی را به او بیاورد. او به سفر یکباره‌ای اشاره می‌کند که در آن چیزهای باارزشی اندوخته است. شاعر از توانایی‌های مسیحی در بهبود حال خود یاد می‌کند و از اجل می‌خواهد که اهل وفا را رنج ندهد. همچنین به عشق و آتش عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به عشق نیاز دارد، باید دل و جانش را فدای آن کند. در انتها، شاعر به این نتیجه می‌رسد که بهتر است همه چیز را در یک لحظه جمع کند، حتی اگر به نظر بی‌ارزش بیاید.