غزل شمارهٔ ۳۷۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف حالتی از ناامیدی و افسردگی شاعر است. او به پژمردگی و حیرانی خود اشاره می‌کند و از حسرت و longing برای رسیدن به جوانی و زیبایی می‌گوید. شاعر به بلبل و خزان نیز اشاره کرده و از دیوانگی خود به عنوان یک مرغ بی‌محل صحبت می‌کند. او به مستی و گم شدن راه دل اعتراف می‌کند و از آشنایانش که عادت‌ها و خوهای او را می‌فزایند شکایت دارد. همچنین در پی رهایی از جحیم و ظلمتی که در آن حضوردارد، او هنوز با درد و رنج روبه‌رو است و زندگی‌اش پر از پیچیدگی‌های ناشی از درد می‌باشد. در نهایت، او به بی‌فایده بودن تلاش‌هایش در یافتن دارو در عالم عرفی اشاره می‌کند.